.

برای پنجمین بار به شیوند و دومین بار به پای آبشار زیبای آن رفتم.

هرچند که این موقع از سال خیلی فصل مناسبی برای سفر به شیوند نیست، چرا که دیگر زمین ها سبز نیست و گندم ها درو شده اند، و نمی توان آن طراوت بهاری را مشاهده کرد، اما سایه سار خنک درختان انار و گردو و سایر درختان خودروی محلی، در کنار رودخانه ای که از منگشت سرفراز سرچشمه می گیرد و پس از فروریختن از آبشار بلند شیوند در میان سه روستای شیوند، نو شیوند و پشت آسیاب ادامه مسیر می دهد و در دریاچه ی سد کارون 3، به رودخانه ی کارون می ریزد، همه و همه فضایی را می سازد که انسان از آن همه طی کردن مسیر طولانی برای رسیدن به آنجا پشیمان نخواهد شد.

آبشار شیوند

عکس از: عباس علیزاده

1389/03/21

تا به امروز، بزرگترین شعار، شعار آزادیخواهی و طرفداری از آزادی بوده است. همان مفهومی که پرچم واقعی آن را، انقلاب عظیم خمینی کبیر در جهان برافراشت و البته جهان غرب از آن چماقی ساخت تا در کنار هویج بر ضد ملت و انقلاب ایران به کار بگیرد.

سردمدار این حمله ی به ناحق جهانی علیه انقلاب اسلامی ایران، آمریکا بوده است. همان کشوری که امروز و در پی حمله ی حیواناتی به نام صهیونیست به کاروان کمک های انسان دوستانه برای مردم مظلوم و در محاصره ی غزه، فقط و فقط به ابراز تاسف و نه محکوم کردن این اقدام حیوانی، پرداخت.

امروز مردم ایتالیا در بسیاری از شهرهای کشورشان به تظاهرات پرداختند. مردم در لندن تحصن کردند و در ترکیه محل اقامت کنسول حکومت حیوانات، به تصرف مردم درآمد.

و این همه یعنی، مدت زمان واکنش های مردم جهان نسبت به ددمنشی های غاصبان و زورگویان، روزبه روز کوتاه تر می شود.

و علت آن است که اگر چه تا به امروز همه تصور عدالت خواهی و آزادی خواهی از حکومت های غربی داشتند، امروز به برکت انقلاب امام خمینی رحمت الله علیه، بیدار شده اند و درک کرده اند که حملات اسراییل و آمریکا و هم پیمانان آنها، نه حمله به آزادیخواهان، که حمله به اصل آزادی است.

انقلاب اسلامی امام خمینی رحمت الله علیه، به مردم جهان فهمانیده است که در پس شعارهای رنگین این حیوانات و شیاطین به ظاهر انسان، چه موجودات کثیف و پستی پنهان شده اند.

به امید پیروزی حق بر باطل و فرارسیدن حکومت الله در جهان، با ظهور پر برکت منجی عالم بشریت حضرت بقیه الله الاعظم که روح و جان همه ی ما به فدای قدوم پاکش.

اومدم یه مطلب بنویسم و کلی تاسف بخورم درباره ی اینکه " آه ما قدر داشته هایمان را نمی دانیم" و " چرا اینقدر از کنار محیط اطراف خودمان بی تفاوت رد می شویم " و بگویم " امروز یکی از آشنایان ما شنیده بود که من در جاده خرمشهر به اهواز، در نزدیکی های پل سوم خرداد، ایستاده ام به عکاسی، و پرسیده بود که مگر آنجا هم جایی برای عکاسی هست؟" و بگویم " واقعا چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید" و بگویم " واقعا زنده باد یاد و خاطره ی سهراب که کلاغ سیاه ها را هم زیبا می دید".

همین دیگه. ولی خب خیلی حال و حوصله ندارم طول و تفصیلش بدم مطلب رو.

عکسی از شوره زارهای اطراف مسیر بین اهواز و خرمشهر را تقدیم می کنم به همه ی کسانی که جور دیگر می بینند و همه ی کسانی که جور دیگر نمی بینند، باشد که جور دیگر ببینند.

البته ادیت عکس خیلی خوب نیست. بگذارید به حساب حال و حوصله ی ناقص من در این روزها.