.

دهه ی فجر امسال با خبرهای خوشی برای ملت ایران همراه بوده، رونمایی داروی جدید پای دیابتی یا همون آنژی پارس و رونمایی از ماهواره ی امید و پرتاب کاوشگر یک. واقعاً همه ی اینها پیشرفت های عظیمی است برای کشور و ملت ایران. اما . . .

اما من به یاد دارم جناب آقای احمدی نژاد زمانی که تشریف آوردند وعده هایی در مورد دولت الکترونیک و اصلاح وضعیت نظام اداری به شدت بروکرات ایران دادند، اما هنوز هم تغییرات چشمگیری دیده نمیشه.

امروز بخش عمده ای از معیشت مردم، درگیر با همین نظام اداری مسموم و غلط کشور هست. من هنوز دلیل بعضی کارهای بی معنی در نظام اداری سازمان ها نهاد های کشور رو نفهمیدم.

کافیه یک درخواست یا نامه به یک اداره ببرید. تا زمانی که رئیس یعنی بالاترین مقام اون اداره زیر نامه ی شما رو امضا نفرمایند نمیتونین نامه رو تحویل اون اداره بدین. جالبه، تا به حال بیش از ۸۵ درصد دفعاتی که نامه رو پیش بالاترین مقام یک سازمان یا اداره و یا دیگه حداقل معاون اون بردم تا پاراف بفرمایند، تنها کاری که کردن این بوده که زیر نامهمن خط خطی کردن و حتی نامه ی من رو نگاه نکردن که چه چیزی توش نوشته شده؟ آیا فحش دادم؟ درود فرستادم؟ درخواست کردم؟ انتقاد کردم؟

امیدوارم روزی مشکلات بزرگ موجود در کشورمون رو ببینیم و به اونها هم بپردازیم. یک کشور اگر کله اش بزرگ بشه و بدنه اش نحیف و لاغر بمونه بالاخره زمین میخوره.

نمیخوام زحمات دولت رو نادیده بگیرم. حداقلش اینه که این دولت از خیلی های دیگه بیشتر کار میکنه. ولی امیدوارم هوشمندانه تر بشه این کارها.