تصرف سفارت انگلیس
شاید ابتدا چنین به نظر می رسید که اقدام مجلس شورای اسلامی در مورد تصویب قانون کاهش سطح روابط با دولت انگلستان، اقدامی پیشروانه است و در ابتدا نیز این اقدام بسیار مورد توجه و تبلیغ قرار گرفت. اما بعد از آنکه دانشجویان انقلابی مقابل سفارت انگلستان تجمع و سپس عده ای اقدام به تصرف 3 ساعته سفارت نمودند، مشخص شد که اقدام مجلس نه تنها چندان محکم و قوی نبوده است، بلکه باعث شد تا دولت فخیمه!!!!!!!! انگلستان، در اقدامی (که البته توسط وزارت خارجه ما انفعالی نامیده شد) تمامی کارکنان سفارت ایران در لندن را با فرصتی 48 ساعت از خاک انگلستان اخراج نماید.
اما ما چه کرده بودیم؟ تنها سطح روابط را از سفیر به کاردار کاهش داده و فرصتی دوهفته ای به سفیر داده بودیم که خاک ایران را ترک نماید. اقدامی که به نظر می رسد بسیار مهربانانه است در مقایسه با اقدام انگلستان.
ضمنا ما در پی ورود دانشجویان به سفارت انگلستان، خودمان آن را محکوم نمودیم و عده ای از دانشجویان را به محاکم قضایی سپردیم.
آیا بهتر نبود از همان ابتدا، و چه بسا سالها پیش (دوران اصلاحات) که وزیر خارجه ی بی تربیت انگلستان همراه با همتایان فرانسوی و آلمانی اش در ایران، در مقابل وزیر خارجه و گروه مذاکره کننده ی ما پایش را بی ادبانه روی میز مذاکره گذاشت، این سفارت بطور کامل تعطیل می شد؟
البته از دولتمردان!!! آن دوران انتظاری نبود، چه اینکه آنها در بهترین حالت، خودشان مرعوب غرب بودند، اگر مامور نبوده باشند. اما دست کم امروز این انتظار از مجلس و حتی قبل از آن از دولت وجود داشت که زودتر از اینها به کل روابطش را با انگلستان قطع مینمود. (البته اگر تحت فشار اولیای آقازاده های درسخوان لندن نشین قرار نمی گرفت.)
به هرحال اکنون هم هیچ اتفاقی برای کشور ما نخواهد افتاد. مگر تاکنون که با آمریکا که روزی بزرگترین اقتصاد جهان بود، رابطه نداشتیم، چه اتفاقی افتاد که اکنون قطع رابطه ی سیاسی و اقتصادی با کشور ورشکسته انگلستان بخواهد به ما ضربه ای بزند؟
این روزها سه کشور منحوس اروپایی طرح تحریم نفتی ایران را نیز مطرح کرده اند، باز هم مشکلی نیست.
حلقه را تنگ تر کنید، ما بیشتر شکوفا می شویم.
صدای گرفته و به خرخر افتاده ی تنفس غرب امروز شنیدنی است و در این گردنه و پیچ تاریخی، دیگر قدرت ادامه ی مسیر را ندارد، اما این اسلام و ایران هستند که تازه در این گردنه ها شتاب می گیرند و روزبه روز قدرتمندتر و موثرتر در جهان عمل خواهند نمود. انشاءلله.
اما ما چه کرده بودیم؟ تنها سطح روابط را از سفیر به کاردار کاهش داده و فرصتی دوهفته ای به سفیر داده بودیم که خاک ایران را ترک نماید. اقدامی که به نظر می رسد بسیار مهربانانه است در مقایسه با اقدام انگلستان.
ضمنا ما در پی ورود دانشجویان به سفارت انگلستان، خودمان آن را محکوم نمودیم و عده ای از دانشجویان را به محاکم قضایی سپردیم.
آیا بهتر نبود از همان ابتدا، و چه بسا سالها پیش (دوران اصلاحات) که وزیر خارجه ی بی تربیت انگلستان همراه با همتایان فرانسوی و آلمانی اش در ایران، در مقابل وزیر خارجه و گروه مذاکره کننده ی ما پایش را بی ادبانه روی میز مذاکره گذاشت، این سفارت بطور کامل تعطیل می شد؟
البته از دولتمردان!!! آن دوران انتظاری نبود، چه اینکه آنها در بهترین حالت، خودشان مرعوب غرب بودند، اگر مامور نبوده باشند. اما دست کم امروز این انتظار از مجلس و حتی قبل از آن از دولت وجود داشت که زودتر از اینها به کل روابطش را با انگلستان قطع مینمود. (البته اگر تحت فشار اولیای آقازاده های درسخوان لندن نشین قرار نمی گرفت.)
به هرحال اکنون هم هیچ اتفاقی برای کشور ما نخواهد افتاد. مگر تاکنون که با آمریکا که روزی بزرگترین اقتصاد جهان بود، رابطه نداشتیم، چه اتفاقی افتاد که اکنون قطع رابطه ی سیاسی و اقتصادی با کشور ورشکسته انگلستان بخواهد به ما ضربه ای بزند؟
این روزها سه کشور منحوس اروپایی طرح تحریم نفتی ایران را نیز مطرح کرده اند، باز هم مشکلی نیست.
حلقه را تنگ تر کنید، ما بیشتر شکوفا می شویم.
صدای گرفته و به خرخر افتاده ی تنفس غرب امروز شنیدنی است و در این گردنه و پیچ تاریخی، دیگر قدرت ادامه ی مسیر را ندارد، اما این اسلام و ایران هستند که تازه در این گردنه ها شتاب می گیرند و روزبه روز قدرتمندتر و موثرتر در جهان عمل خواهند نمود. انشاءلله.
+ نوشته شده در پنجشنبه دهم آذر 1390ساعت 15:52 توسط عباس علیزاده
|